Nicole Ledegen
mijn oor potdicht, alsof ik een ballast draag,
een weg te geven rugzak, een nat zwempak.
dromend dat ik mijn vel uittrek om te drogen,
rammelt mijn oud skelet door een trechter diep
de aarde in. ik voed me met kalk als kiemkracht.
niet langer loom in grachten, maar vederlicht
zwemmend in woeste wateren, bots ik op een fles
met in haar hals een bijna ongeschonden partituur.
gegroeid als een walvis zing ik mijn lied.
Donsai Dichterscollectief Deinze 