Wim Vandeleene
als we leren fietsen, houden ze de koers vast
lossen ze het stuur, dan dreigt het verlies van melktanden
we moeten hen bevuilen om de klus te klaren
stof kruipt in klamme lijnen
van wrijving maken ze eelt
we schenken hen aan vrienden
die vreemden aan ons voorstellen
hartelijk schudden ze aan de zwengel
van een arm, de menselijke warmtepomp
we leggen hen verloren op een laken
een koppel bedelaars
ze sparen onze stem
maken babbelzieke gebaren
vormen een vuist, een blad van vlees
een deur om een lief toe te laten
in de tempel die geen eeuw standhoudt
Donsai Dichterscollectief Deinze 