Annemie Deckmyn
de lege la waaruit ik het laatste paar
kousen aantrek maakt me melancholiek.
mijn benen zijn het waard om deze
ragfijne aan te trekken. gehandschoend
het bloot bedekken. kleine haperingen havenen
mijn tweede huid. een steek in mijn hart,
de ladder spreidt zich voor me uit, dood spoor
over oud zeer. dat dit me overkomen zou.
gruwel overvalt ons ongepast. op een ochtend
een ontsierd been, de wijde mazen van een vangnet
waaruit bleek, oud vel puilt. dit moeten aanzien, nuchter.
ik streel verwezen langs de rafels, meld me ziek.
uit “Alles gebeurt onderweg”
gastdichter Luister Duister 2025
Donsai Dichterscollectief Deinze 