Rob De Winter
(aan Franz Kafka)
mijn kruin overziet eeuwen
hoe weinig is veranderd
behalve de tooi van de mensensoort
hun taal en gebruik van woord
mijn takken grijpen niet
gul geven ze alles weg
in pure kleuren van seizoenen
voedsel voor bodem en dartel insect
mijn wortels reiken diep en ver
verankeren tijd in ruimte
omarmen de kwetsbaren
steeds weer belaagd
meer dan duizend manen geleden
was ik nog een mens
tot een oorlog tussen stammen
mij een sterke bast gaf
met zachte schors
Donsai Dichterscollectief Deinze 